كاى شهنشاهى كه هردم جذب طوف مرقدت * خاطرم را چون خيال يار شيدايى كند كينهء گردون به جايى مىرسد با من كه دل * از غم‌آباد فراقت عزم يكتايى كند دل كه از مهر تواش پرورده بودم سالها * بادهء اندوده را تمييز بينايى كند ديده كو را غير وقت خنده كس بر هم نديد * در فراق خاك اين درگاه دريايى كند روز محشر كز براى شام بخت عاصيان * هرشرار آتش دوزخ ثريّايى كند آتش دوزخ كند با كوه جرم و معصيت * آنچه تيغ مرتضى با جان ترسايى كند دولتم از سايهء لطف تو سازد سرفراز * ديده‌ام از خاك درگاه تو بينايى كند [ 205 ] [ نعيمى خوافى ] [ زندهء 1006 ق / 1597 م ] نعيمى ، تخلّص جناب آصف‌مآب ، خواجه نعمت ديوان است ، مشار اليه ، تولّد در ولايت خواف نموده ، در بلخ نشوونما يافته بود . در ايّام سلطنت خان شهادت نشان ، عبد المؤمن خان ، منصب دفتردارى متعلق به دو « 1 » [ بود ] . چسان اى دل توانم حال خود پيش بتان گويم * كه شوخ نكته‌دان من مرا چون در سخن گيرد ز آب ديده سيلى عاقبت ويرانهء چشمت * شود ويران و بر بالاى مردم ريختن گيرد « 2 »

--> ( 1 ) . در متن نسخهء اصل ( برگ 170 و 171 ) به گفتهء استنساخ‌كننده ( جانفدا ) نقصانى وجود دارد ، زيرا در آخر برگ 170 عبارت : « منصب دفتردارى متعلق به دو » وجود دارد و در اول برگ 171 ، رباعى بعد آمده كه با سبق سياق مطربى در ميان تذكره‌ها و ذكر رباعيات ، سازگار نيست و احتمال دارد مطالبى حذف شده باشد و معلوم نيست كه اين دو بيت از نعيمى است يا از شاعرى ديگر . ( 2 ) . از حرف ( نون ) نقطهء اول ، تا همين تذكره موجود است و به آن ختم شده و معلوم نيست كه پس از آن نيز تذكره‌اى از نقطهء اول بوده يا خير و نقطه‌هاى دوم و سوم اين حرف ، اصلا وجود ندارد و باز هم معلوم نيست كه در نسخهء اصل ، چگونه نقصان پديد آمده است و بلافاصله تذكرهء « سرّى » [ شمارهء 206 ] آمده است كه نشان مىدهد ، چندين ورق از نسخهء متن اصلى افتاده است .